Skip to content

Randomizowane badanie Tiomektomii w miastenii Gravis czesc 4

3 miesiące ago

503 words

W przypadku utraty stanu minimalnej manifestacji, dawka prednizonowa podawana na drugi dzień była zwiększana o 10 mg co 2 tygodnie do czasu przywrócenia stanu. Zwężanie można wznowić 4 tygodnie później. Po rozpoczęciu leczenia zwężeniem prednizonu całkowita dawka pirydostygminy nie mogła przekroczyć 240 mg na dobę. Plazmafereza lub dożylna immunoglobulina była dozwolona według uznania nieulegającego neurologowi pacjentom, których stan był niestabilny, ale było to niedozwolone w celu utrzymania stanu minimalnej manifestacji. Pacjenci, którzy nie mieli minimalnego stanu manifestacji po 12 miesiącach lub którzy mieli niedopuszczalny poziom efektów ubocznych z prednizonem, mogli otrzymywać azatioprynę w dawce 2,5 mg na kilogram dziennie lub inny środek immunosupresyjny, taki jak cyklosporyna, gdyby azatiopryna powodowała niedopuszczalne skutki uboczne.
Wyniki testów
Dwoistym pierwszorzędowym wynikiem była średnia ważona w czasie iloraz ilościowej miastenii Gravisa i średnia ważona w czasie wymagana dawka prednizonu w okresie 3 lat; ten podwójny wynik obejmował etapowe podejście do uwzględnienia potencjalnego wpływu tymektomii na odpowiedź kliniczną na terapię i jej wpływ na długotrwałe stosowanie glukokortykoidów. Uzasadnieniem dla podwójnego wyniku było to, że poprawiony stan kliniczny może korelować z większą dawką prednizonu i gorszym stanem klinicznym przy niższej dawce. Pierwszy etap analizy porównał wyniki kliniczne między grupami według średniej ważonej czasowo oceny ilościowej miastenii Gravity w okresie 3 lat, co w przybliżeniu odpowiadało średniej punktowej w czasie.14 Na podstawie wyników – porównanie wyników klinicznych (poprawa kliniczna, pogorszenie lub stan niezmieniony), przeanalizowaliśmy różnicę w całkowitej wymaganej dawce prednizonu w okresie 3 lat (patrz poniżej).
Prednison był podawany w opakowaniach blistrowych zawierających tabletki 10 mg, z osobnymi arkuszami dostarczanymi dla każdej dawki. Dowolne dzienne dawkowanie pomiędzy wizytami było rejestrowane przez pacjenta w dzienniku. Podczas każdej wizyty w klinice obliczano liczbę pigułek ze zwróconych opakowań blistrowych w celu określenia spożycia i porównano je z dziennikami. Wstrzykiwacze do pigułek dostarczono w dawce 5 mg, a niewykorzystane pół tabletki wracały do arkuszy blistrowych. Liczenie pigułek stanowiło podstawę do określenia łącznej ekspozycji na prednizon, ale dla celów potwierdzenia przeprowadzono wtórną analizę, w której zastosowano zaleconą dawkę, która była niezależna od przylegania przez pacjentów.
W celu uwzględnienia bezpieczeństwa i jakości życia, analizy wtórne skupiały się na poważnych zdarzeniach niepożądanych, w tym dniach hospitalizacji w okresie 3 lat, na wynikach badań pacjentów zaadaptowanych z literatury dotyczącej transplantacji serca15 w celu oceny 36 związanych z leczeniem powikłania i 29 objawów związanych z glikokortykosteroidami (patrz Dodatek Uzupełniający) oraz wyniki wyników 36-elementowego badania stanu zdrowia wyników medycznych (SF-36). Kolejność ważności wyników wtórnych nie została wcześniej określona. Pomiary dotyczące jakości życia miały być wykorzystane do dalszej analizy, jeśli główny wynik końcowy był niejednoznaczny, tak jak w przypadku oceny ilościowej miastenii rzekomej w skali Freedom faworyzowała grupę tymektomiczną, ale kosztem wyższej ekspozycji na prednizon
[patrz też: ośrodek zdrowia wieliczka, bioracef 500, harmonet ulotka ]

0 thoughts on “Randomizowane badanie Tiomektomii w miastenii Gravis czesc 4”

Powiązane tematy z artykułem: bioracef 500 harmonet ulotka ośrodek zdrowia wieliczka